Onze sport

Wie dacht dat het MotoGP-circus in het laatste 1.000cc-jaar rustig voortkabbelde richting het slotstuk, komt bedrogen uit. Als hooggeëerd publiek kunnen we ons opmaken voor een show van jewelste, waarbij nieuwe promotor Liberty Media aan een ware koorddansact is begonnen: aan de ene kant een nieuw publiek dat (in theorie) staat te juichen, aan de andere kant de trouwe fans die vooral de adem inhouden. Om met dat laatste te beginnen: ik snap jullie zorgen.

Zeg je Liberty Media, dan zeg je immers Formule 1 en dan krijgt een doorsnee MotoGP-liefhebber natuurlijk direct de klaphoest. “Formule 1, dat is voor de dertien-in-een-dozijn dagjeskijker die bij het eerste stukje tegenwind voor Verstappen zijn abonnement opzegt en de rest van het jaar het straatbeeld ontsiert in een Red Bull-shirtje.” MotoGP is andere koek, dat is voor échte liefhebbers. Vinden wij dan.

Daar denkt Liberty Media anders over. De Amerikanen zien vooral ‘potentieel’, zien kijkcijfers, TikTok-hits, global sales en sportersmet een sterrenstatus die de marktwaarde van het bedrijf opkrikken tot ver voorbij de toerenbegrenzer. Een trucje dat ze bij de Formule 1 glansrijk gelukt is. Een prestatie op zich gezien het vaak slaapverwekkende wedstrijdverloop, de kleurlozekarakters en weerzinwekkende teamorders (al was de seizoensfinale vorig jaar wel een stuk boeiender dan bij de MotoGP, maar dit terzijde).

De populariteit – en marketingwaarde – van Formule 1 is de laatste jaren door het dak gegaan. De tribunes zitten ramvol. Dat ze vergelijkbare plannen hebben met de MotoGP is begrijpelijk. De sport leent zich bij uitstek voor heldenverering. Want mega-spectaculair. De snelheden liggen hoog, de hellingshoeken zijn buitenaards, fysiek contact wordt ook boven de 300 km/u niet geschuwd en op het vlak van inhaalacties en valpartijen valt er in een gemiddeld MotoGP-weekend meer te beleven dan in een heel seizoen bij de vierwielers.

O ja, en aan karakters geen gebrek. Motorcoureurs zijn nu eenmaal een beetje gekker dan de rest. Altijd al geweest. Kortom, alle ingrediënten om van een alom gewaardeerde (niche)sport een mondiaal-spektakelstuk-zonder-grenzen te maken zijn aanwezig. Ook voor mensen die nog nooit een motor van dichtbij hebben gezien.

En dat is waar het wringt. ‘Wij’ motorsportliefhebbers zitten namelijk anders in de wedstrijd. Wij zien onszelf als de échte fans. Als puristen. Mensen met goede smaak. Wij hebben voor deze gekke sport gekozen en alleen wij snappen de ware emotie. En daar begint de mentale spagaat. We betrappen ons er ook allemaal op trots te zijn als een beer met zeven lullen als Valentino Rossi z’n tram parkeert voor het San Siro. Onze Valentino, voor het oog van de hele wereld. Of wanneer Nadal zegt dat Marc Márquez z’n favoriete sportman is. Onze Marc.

Of als Collin Veijer bij RTL Tonight aanschuift, omdat hij de TT heeft gewonnen. ‘Onze Collin’. We willen zo graag dat de hele wereld onze sport erkent, respecteert en omarmt, maar tegelijkertijd willen we het grote publiek weghouden bij de MotoGP. Want wat weten die er nu van? Weg met die lui, dit is onze sport!

Liberty Media kan op een dergelijke manier uiteraard niet denken, dat zou een slecht verdienmodel zijn. Die denken vooral groot. En dat geeft ons de kriebels. We geven ons favoriete kind weg aan een gladde marketeer, in de hoop dat we onze lieveling over een paar jaar nog herkennen. Het zal een balanceeract worden voor Liberty om de echte GP-liefhebbers aan boord te houden en tegelijkertijd een hele nieuwe schare fans aan te boren.

Het wegbezuinigen van de Moto2- en Moto3-teams uit de pitboxen en het negeren van de 125cc- en Moto2-titels van ‘zevenvoudig wereldkampioen’ Marc Márquez geven al aan hoe glad dat ijs is. Tegelijkertijd zie ook ik graag stampvolle tribunes wereldwijd en een drive to survive-achtige Netflix-docu. Hinken op twee gedachten… om een sport die uiteindelijk niet van ons is, maar van ons allemaal.

Randy van der Wal, hoofdredacteur
Voorwoord GP Special 2026